در این پژوهش با تعیین تانسور گذردهی الکتریکی و تانسور نفوذ پذیری مغناطیسی ، دو محیط همسانگرد ولی غیرهمگن را معرفی می کنیم که معادل با فضا-زمان ریندلر و نیم فضای پوانکاره هستند. انتشار امواج الکترومغناطیسی در این محیط ها بررسی شده اند.

کانت در کتاب نقد قوه ی حکم به نحوه ی صدور حکم ذوقی می پردازد، در کنار این ها جایگاه هنرها را نیز با مثال هایی که می آورد بر مبنای زیبایی مطبوعیت و والایی مشخص می کند در این جاست که او نمی تواند به غیر از هنرشعر که برایش همواره جایگاه ویژه ای دارد، جایگاه سایر هنرها را به وضوح مشخص کند. در میان هنرها، موسیقی بیشترین تعلیق جایگاه را در نظریات او به خود اختصاص می دهد. برای او موسیقی گاهی هنری مطبوع است و گاهی هنری زیبا. تعلیق جایگاه این هنر به واسطه عدم قطعیت کانت در تصمیم گیری هایش، در مثال هایی که برای گسترش و وضوح تعاریف نظام زیبایی شناختی اش می آورد شکل می گیرد او گاهی موسیقی را به دلایلی از داوری زیبایی شناسانه اش کنار می گذارد که این دلایل جزء ارکان داوری اش نیست. یکی از این موارد «گذرا بودن» است. او در قسمتی از نقد قوه حکم، موسیقی را به دلیل آن که انطباعاتی گذرا ایجاد می کند، از زمره هنرهای زیبا کنار می گذارد. هر چند که او گذرا بودن و زمان را به طور مستقیم به عنوان عنصری اساسی و ضروری در داوری اش لحاظ نکرده بود. در این مقاله سعی داریم تا به استناد به نظریه خود کانت و با بازنگری آن چه او در باب زمان گفته است و هم چنین نظریاتش در نقد قوه ی حکم نشان دهیم که اگر کانت تفکرات خودش را دقیق بر طبقه بندی هنری اش لحاظ می کرد آن وقت موسیقی را در بالاترین جایگاه قرار می داد. برای این هدف از بتهوون و آثارش وام گرفته ایم تا نشان دهیم چطور زمان و مکان کانتی در موسیقی او متبلور است و این که «گذرا بودن» تنها نگاه پدیداری کانت به موسیقی است که از عدم آگاهی او در باب موسیقی شکل می گیرد.

میراث معماری پیوستار فضا-زمانی است که در تعامل انسان و فضا در زمان شکل گرفته و تمایز و تداوم خود را تعریف کرده است. ارزش های وابسته به ابعاد فضا و زمان این پیوستار، منجر به شکل گیری مفهوم و امرِ حفاظت آن در تعامل با مفهوم توسعه و امرِ تغییر شده است. فرایند حفاظت و توسعه بایستی منجر به تداوم این پیوستار فضا-زمانی و ارزش های آن شود. بر این اساس، مقاله پیش رو با هدف اصلی بیان ذهنیت و فعلیت حفاظت و توسعه معماری تاریخی نسبت به عناصر تعریف کننده معماری: فضا و زمان، به سؤال اصلی «آیا فرایند حفاظت و توسعه معماری تاریخی، توانسته است پیوستار فضا-زمانی آن را در زمان تداوم بخشد؟»، با رویکرد کیفی و روش استدلال منطقی و شیوه کتابخانه ای پاسخ می دهد. یافته ها نشان می دهد که در سیر تاریخی حفاظت و توسعه، معماری فضایی سه بعدی که بر آن زمان خطی عارض می شود پنداشته شده است و بر این اساس، دو دیدگاه کلی نسبت به این پیوستار فضا و زمان شکل گرفته است: یکی، جدایی زمان از فضا در طی زمان و محصول زمان گذشته بودن فضا، و دیگری، جدایی زمان گذشته از فضا در طی زمان و محصول زمان حال و آینده بودن پیوستار فضا و زمان. در دیدگاه دوم، پیوستارهای فضا و زمانی به تعداد فرایند های حفاظت و توسعه بازتولید می شود. نتیجه حاکی از آن است که حاکمیت دیدگاه خطی و عینی بر «زمان»، تقدم فضا بر زمان و عدم ورود زمان به جوهره پدیده ها و جدایی زمان از فضا، باعث عدم تداوم پیوستار فضا-زمانی در زمان شده است.